“Meer minpunten dan verwacht bleek de oorspronkelijke praatpaal te hebben. De nieuwe kwam voort uit goed ordenen, van boven naar beneden: een reflecterende voet, een communicatiedoosje en geluidschelpen. De gebruiker kijkt, praat en luistert makkelijker. Opvallender en beter toegankelijk voor onderhoud is de paal. En zestig procent goedkoper.”
Gisteren was ik met vriendin en dochter naar de tentoonstelling Made in Holland in de Kunsthal. Een overzicht van een paar eeuwen uitvindingen en innovaties in Nederland. Van praatpaal tot klapschaats, van waterpomp tot paraplu. Mooie collectie, verrassende ontwerpen, prachtige documenten van eeuwen her. En verbijsterende onder- en bijschriften.
“In een netwerkmaatschappij wordt een auto iets anders. Hij ondersteunt communicatie en oogt benaderbaar, levendig en lekker. Tegelijk heeft hij een lage luchtweerstand, want dat spaart energie. Als een rots in een rivier is hij. Dat kan omdat hij wordt geproduceerd met de vormvrijheid van plastics. En die zijn nog te recyclen ook.”
Waar moet ik beginnen? Welke dwaas is door de Kunsthal ingehuurd om deze monstruositeiten te formuleren? Zou het iemand zijn met Engels als moedertaal? Rare woordvolgordes, foutieve samentrekkingen, bizarre overgangen, bevreemdende stijlbreuken. De schrijver heeft het Nederlands misschien opnieuw willen uitvinden, maar een innovatie kunnen we het niet noemen…
“Binnen bij de bank geeft achtergrondmuziek privacy. Muziek heeft tegelijk iets verkeerds. Maar geluid kun je ontwerpen. (…)”
Was die brief gericht aan Kiezel Communicatie? Welnee. Geadresseerd aan Nelle. Niet aan mevrouw Neele, ook niet aan mevrouw M. Neele, nee, aan Nelle. Zonder enige toevoeging. Had die KPN-mevrouw haar nagels zitten lakken toen ik haar braaf meldde: “N-E-E-L-E, voorletter M”? En waarom stond in de aanhef ‘Geachte heer/mevrouw Nelle’? Had ze geen keuzeknopje man/vrouw in haar elektronische formulier?
Wat is er mis met hun paginagrote advertentie? Mmm, wat niet. Van beeld heb ik niet veel verstand dus daar zal ik me niet over uitlaten, al kan zelfs ik zien dat de foto’s door een slechte amateurfotograaf gemaakt zijn. Mr. Tanja Helsdingen-van der Spek in hard zonlicht, Mr. Jan Fresemann van der Hoeven wat onscherp, met open mond en onzekere blik. Nee, ik ga daar verder niets van zeggen. De tekst. Mijn wenkbrauw zat ongeveer achter op mijn hoofd.
. En de tekst van het liedje? Die vind je hier: “
Reacties