“Meer minpunten dan verwacht bleek de oorspronkelijke praatpaal te hebben. De nieuwe kwam voort uit goed ordenen, van boven naar beneden: een reflecterende voet, een communicatiedoosje en geluidschelpen. De gebruiker kijkt, praat en luistert makkelijker. Opvallender en beter toegankelijk voor onderhoud is de paal. En zestig procent goedkoper.”

Gisteren was ik met vriendin en dochter naar de tentoonstelling Made in Holland in de Kunsthal. Een overzicht van een paar eeuwen uitvindingen en innovaties in Nederland. Van praatpaal tot klapschaats, van waterpomp tot paraplu. Mooie collectie, verrassende ontwerpen, prachtige documenten van eeuwen her. En verbijsterende onder- en bijschriften.

“In een netwerkmaatschappij wordt een auto iets anders. Hij ondersteunt communicatie en oogt benaderbaar, levendig en lekker. Tegelijk heeft hij een lage luchtweerstand, want dat spaart energie. Als een rots in een rivier is hij. Dat kan omdat hij wordt geproduceerd met de vormvrijheid van plastics. En die zijn nog te recyclen ook.”

Waar moet ik beginnen? Welke dwaas is door de Kunsthal ingehuurd om deze monstruositeiten te formuleren? Zou het iemand zijn met Engels als moedertaal? Rare woordvolgordes, foutieve samentrekkingen, bizarre overgangen, bevreemdende stijlbreuken. De schrijver heeft het Nederlands misschien opnieuw willen uitvinden, maar een innovatie kunnen we het niet noemen…

“Binnen bij de bank geeft achtergrondmuziek privacy. Muziek heeft tegelijk iets verkeerds. Maar geluid kun je ontwerpen. (…)”